Discovery Networks is gewend om entertainment te brengen waar mensen wat van kunnen leren, maar De Bruine Beer kan hen ook nog wel wat leren. Want met het lanceren van hun vrouwenzender TLC maken ze namelijk enkele denkfouten.

De filosofie achter de campagne van TLC is dat vrouwen samen televisiekijken onder het genot van een glas wijn. Met heel erg koffiedikkijken vind je daar de eerste denkfout: mannen drinken bier, vrouwen drinken wijn. Misschien is ‘denkfout’ overdreven, maar het is wel nogal generaliserend. Er zijn natuurlijk genoeg mannen die wijn drinken en vrouwen die bier drinken. Je kunt ook niet keihard stellen dat thee enkel een vrouwendrank is.

De eerste denkfout wordt vervolgd door de tweede. De spoof op Heineken, het gebruikmaken van het alom bekende font van het biermerk. Want als je even meedenkt met de dames van TLC en de eerste denkfout niet als fout ziet, dan spreekt de stijl die nu gebruikt is in de abri alleen mannen aan.

En daarop volgt de derde, grootste denkfout. Door de stijl van Heineken te ‘lenen’ voor je lancering, bouw je niet aan een eigen identiteit. De vlugge voorbijganger denkt veel eerder aan bier dan aan een nieuwe televisiezender. De keuze voor de spoof vertroebelt de boodschap.

Dit allemaal gezegd hebbende, neem ik weer een stapje terug. Want wellicht wordt deze one-off opgevolgd door een reeks uitingen die wel een eigen gezicht hebben en niet schaamteloos gebruikmaken van Neerlands bekendste biermerk.

Goudgele rakkermaker Heineken heeft iets bijzonders met het buitenaardse. En dat uit zich in meerdere commercials die Heineken in het verleden op de Nederlandse buis bracht. Het begon al in 1955 met de commercial voor ‘het meest getapte bier’.

De tweede alienesque reclame volgde in 1990 en had een wereldberoemd nummer van Louis Armstrong – nee, Neil Armstrong was de eerste man op de maan – als sterk wapenfeit. Commercial nummer drie – rond 2005 op tv en wie weet het exacte jaartal weet mag het zeggen – is mijn favoriet. Niet alleen een grappige clou, maar vooral ook erg goed geproduceerd.

Hieronder staan ze alledrie nog een keer op een rijtje. Dus leg heel even je werk neer, pak (eventueel stiekem) een biertje en geniet van deze reclameklassiekers. Proost.

Terwijl Matt Rhodes predikt over de trends voor social media in 2011, kiest Heineken voor het oude vertrouwde café als ultieme ontmoetingsplek. Want naast Facebook, Hyves en Twitter is de kroeg de beste plek om het contact met je vrienden te onderhouden.

2011 wordt het jaar van echt sociaal doen, maar dan met een goudgele rakker in de hand. Mooier kan het toch eigenlijk niet?

Bij Het Roze Olifantje houden we van bierreclame. Ja, dergelijke reclame kan niet vaak genoeg voorbijkomen. Alle dierenvrienden hebben er wel een mening over. Met name reclame van Heineken en Bavaria bespreken we nogal eens. Maar ook Stella Artois heeft over aandacht niet te klagen. Terwijl het in Nederland niet eens te krijgen is.

Afgelopen week heeft Stella Artois een nieuwe commercial (gemaakt door Mother) gelanceerd en daar weet De Witte Geit eigenlijk geen raad mee. Het is een aangenaam geschoten filmpje, passend bij een aantal andere uitingen van Stella Artois met een hoog sixties-gehalte.

Ook de gigantische afstandbediening is leuk. Maar: zie ik daar het gadget-trucje van Heineken terug? En de clou (kiezen voor bier in plaats van het meisje) is erg aftands. Dus: De Witte Geit staat nogal ambivalent tegenover deze commercial. En jij?

Een luguber beeld of een studentikoze stunt? Oordeel zelf over de verpakking van het nieuwste bier ‘The End Of History’ van de Schotse bierbrouwers Brewdog. Op hun blog introduceren ze de exclusieve biersoort die nu al uitverkocht is.

Niet alleen is het uiterlijk van dit biertje heel bijzonder, maar ook het bier zelf is anders dan anders. Het ‘bier’ heeft namelijk een alcoholpercentage van 55% en een flesje kost 500 pond, bijna 600 euro. Er zijn er dan ook maar 11 gemaakt.

Op het blog staan zo’n 40 reacties waarvan het merendeel positief is. Maar in Schotland vindt niet iedereen het grappig. De overzeese Marianne Thiemes klagen over dierenmishandeling en vinden het een walgelijke vertoning.

Directeur James Watt van Brewdog verzekert ons echter dat de gebruikte eekhoorns, hermelijnen en de haas al dood waren voordat er een bierflesje in werd geduwd. Proost!

Eigenlijk zijn er maar drie dingen die mannen écht boeien: bier, voetbal en vrouwen. Met het naderende WK kan Bavaria dan ook niet achterblijven met een actie die inhaakt op de Oranjekoorts.

Hoe? Met een combinatie van de drie genoemde elementen. En hoewel de ‘Dutch Dress’ niet zo origineel is als de eerdere ‘Leeuwenhose’ van het biermerk, is het idee voor het filmpje toch goed gevonden. Het promoot de actie en blijft leuk om naar te kijken.

De echte reclamemaker, ik schreef er al eerder over. Stoere mannen die door weer en wind, uren aan een stuk, meters boven de grond en met gevaar voor eigen leven, werken aan reclamische kunstwerken. En van dat mooie, uitstervende ambacht is nu een documentaire gemaakt.

Up there is opgenomen in New York, waar de Sky High Murals werkten aan The Ritual Project, een stuk of 11 verschillende afbeeldingen van 6 bij 15 meter. Al het filmwerk is geregisseerd door Malcom Murray, het hele concept is bedacht door Mother en betaald door Stella Artois.

Mannen, bier en voetbal vormen al sinds jaar en dag een gouden combinatie. Mannen zullen er dan ook alles aan doen om een belangrijke voetbalwedstrijd niet te missen, tot ergernis of teleurstelling van vrouw of vriendin. Heineken snapt dat. Het wereldbekende biermerk ontwikkelde daarom een briljante viral op de avond van de Champions League-wedstrijd tussen Real Madrid en AC Milan.

De insteek was een nepevenement dat georganiseerd werd op de avond van deze wedstrijd. Ruim 1.000 Italiaanse ‘slachtoffers’ werden deze avond overgehaald door hun vriendinnen, vrouwen of zelfs collega’s om te gaan kijken naar een klassiek concert met poëzie in plaats van naar de voetbalwedstrijd. Het nepevenement werd tegelijkertijd en voorafgaand aan de wedstrijd live uitgezonden op Sky Sport.

De viral zelf is even briljant als de resultaten: 1.136 ‘slachtoffers’, anderhalf miljoen mensen die het nepevenement live volgden via Sky Sport en 5 miljoen unieke bezoekers op de website van Heineken na de uitzending. Kortom: Heineken maakt haar internationale pay-off ‘Made to entertain’ door middel van deze viral meer dan waar.

Op het eerste gezicht lijken bovenstaande afbeeldingen afkomstig uit één en dezelfde campagne. Vooral als je een paar biertjes achterover hebt getikt. Niets is minder waar. De drie afbeeldingen links tonen de klassieke campagne van Saatchi & Saatchi uit Australië en de afbeeldingen rechts de recente campagne van OpusMúltipla uit Brazilië.

Dat maakt Saatchi & Saatchi het eerste biertje en OpusMúltipla het doodgeslagen, tweede biertje. En iedereen weet: als het om autorijden gaat, moet je na één biertje stoppen.

Stella Artois, het biertje uit België dat bij de Nederlanders niet echt voet aan de grond krijgt, doet een leuk ding samen met Mother in London. De campagne die begin dit jaar startte, waarin typische reclameschilderingen uit de zestiger jaren als visuals zijn gebruikt, krijgt een vervolg. En wat voor een!

Vonden we hier bij Het Roze Olifantje de vorige uitingen in de campagne maar matig, het vervolg is erg leuk. Helemaal in een  jaren 60-setting heeft Mother samen met Stella Artois een videokanaal geopend op Youtube met oude filmpjes, allemaal nieuw gemaakt. Clips met muziek, kunstzinnige mensen die kunstzinnige dingen zeggen en zelfs een onderwerp als het millieu komt voorbij.

Het geheel heet ‘Le recyclage de luxe show‘ en is te vinden op ‘la Toube’. Of het de bierdrinkende doelgroep kan bekoren: geen idee. Maar het creatieve hart van Het Roze Olifantje vindt het helemaal tof.

Een lekker biertje kun je op veel plaatsen drinken. Maar welk biertje neem je dan? Gewoon simpel pils? Een witbiertje? Een andere speciale pint? Of kun je niet kiezen?

Het Poolse biermerk Tyskie vond een slimme plek om hun pint juist daar onder de aandacht te brengen waar het bijna het meest relevant is: bij het binnengaan van kroeg, bar of restaurant. Leuk gevonden, waardoor je er binnen waarschijnlijk nog over napraat. En er een bestelt. Proost!

Cadbury’s, de chocolade waar Engeland zo trots op is, gaat de wereld over en belandt in Argentinië. En daar hebben ze er bij Del Campo Nazca Saatchi & Saatchi hele leuke filmpjes voor gemaakt. Twee typische verhalen die erg doen denken aan hoe wij Nederlanders bier neerzetten in een commercial. Alleen deze keer gaat het dus over ‘het bier voor de vrouwen’.

De campagne voor Stelle Artois, gemaakt door Mother, roept bij de Witte Geit wat twijfel op. Hoe mooi het ding ook is geëxecuteerd, hoeveel aandacht er aan het imiteren van vroeger tijden ook is besteed, en ongeacht met hoeveel zorg de retroscènes zijn gekozen die helemaal passen bij een licht biertje.

Allemaal mooi, maar hebben we dit niet al duizenden keren gezien? Denk aan de geïllustreerde Heineken-campagne aan het eind van de jaren tachtig. Of gemakkelijker: veel andere biercampagnes. Daarin zag je wel vaker, voordat Photoshop de wereld regeerde, mooie, zonnige platen met romantische taferelen en dito mensen. Al dan niet gefotografeerd.

Waarom is Mother zo blij met deze lijn? Omdat ie zo anders is in deze tijd? Omdat ie zo goed dat oude gevoel neerzet? Voor mij is het niets anders dan een prima imitatie uit de oude doos, zonder iets extra’s. De Witte Geit vraagt zich af waarom het anders zo goede Mother met dit ding komt.

Erg grappige campagne voor het biermerk Goldstar. Prachtig om te zien hoe een simpel schema de pay-off kan verantwoorden: “Thank God you’re a man.” Heerlijk herkenbaar voor zowel mannen en vrouwen, want volgens mij klopt de grafische weergave wel redelijk.

Je hebt bier en je hebt bier. Bier van toen en bier van nu. Zoogami is duidelijk bier van nu. Alleen al om het feit dat je Zoogami online kunt nuttigen. Niet echt het goudgele goedje naar binnen gieten, maar de belevenis van het drinken van het biertje. Zoogami is contemporary beer. En wat contemporary is bepaal je zelf. Invullen en ad fundum maar. Alcohol for the brain. Het is geen onvervalste Rode Hond, want de doorstuurfunctionaliteit zijn ze vergeten. Geinig beeldmerk trouwens.

Een typisch mannendrama speelt zich af in deze commercial. Uitgangspunt: bier, daar wordt niet mee gemorst! Op het moment dat het wel gebeurt, flitst het leven van het biertje aan zijn eigen ogen voorbij. Inconsequentie in de film: gaat het leven van het biertje nu over de hop waar bier mee gebrouwen wordt of over het water of over de brouwer of over de truc of…

Wel knap als je het als biertje tot de spreekwoordelijke zaadcel kunt herleiden. Vraag me af of dat ook gebeurt als mijn leven voorbij flitst. Niettemin een erg leuke commercial. Beetje zwaar aangezet, dus houdt als bierliefhebber je zakdoek, of viltje, klaar.

Geen vreemde spraakverwarringen. Geen rare klok-klok-geluiden. En geen flauwe zooi. Deze film is niet nieuw, maar gewoon mooi. Een fijne commercial voor een nog fijner biermerk dat dit jaar zijn 250e verjaardag viert: Guinness. En zoals de film prima duidelijk maakt: it’s still alive!

In 1999 klopte biergigant Anheuser-Busch aan bij DDB Chicago voor een nieuwe Bud Light-campagne. Copywriter Bob Winter besloot een parodie te maken op de typische jaren ’80 bierreclames en creëerde de radiocampagne ‘Real American Heroes’.
In elke (een minuut durende) radiospot wordt een ‘unsung hero’ op briljante wijze geloftuigd door de voice-over, begeleid door een geweldig foute achtergrondzanger: mr. Eye of the Tiger Dave Bickler van de band Survivor.

Na 9/11 veranderden de makers om begrijpelijke morele redenen de titel in ‘Real Men of Genius’. Gelukkig bleef de kwaliteit van de spotjes onveranderd. Er werden in totaal meer dan 100 varianten opgenomen en de serie werd de langstlopende, en een van de meest geprezen radiocampagnes uit de reclamegeschiedenis. Maar nog belangrijker, de campagne inspireerde mij om copywriter te worden. Dus voor mij is er maar één echte ‘real american hero’. Thnx Bob! (Bij ‘meer lezen’ vind je tien van de vele commercials. De rest vind je hier.)

Het is 1935. Amerika zit midden in The Great Depression. Roosevelt werkt aan zijn New Deal. De Dust Bowl zorgt voor een kaalslag in het midden van de Verenigde Staten. En alsof er niets aan de hand is, maakt de reclamewereld gewoon advertenties. Bijvoorbeeld voor Schaefer. Dit biermerk uit New York was tot de jaren 70 van de twintigste eeuw het grootste biermerk van de wereld. Dat succes hadden ze niet te danken aan hun geëmancipeerde communicatie. Wel leuk, zo’n onderdanige parelketting-mevrouw in een bieradvertentie.

(En hiermee scoor ik direct de langste kop tot nu toe op Het Roze Olifantje.) Goed, nog één keer de Super Bowl dan. Bierbrouwer Miller maakte speciaal voor de Super Bowl een commercial van 1 seconde. In een groot deel van het land was de commercial van het merk High Life niet te zien, omdat NBC ‘m weigerde uit te zenden.
Toch sloeg High Life twee vliegen in één klap. Het beperkte de kosten enorm; uitzenden van een dertig-secondenspot tijdens de Super Bowl kostte maar liefst 3 miljoen dollar. En nu blijkt dat de omzet van High Life opvallend is gegroeid. Proost!