De Superbowl zit er weer aan te komen. Zondag 5 februari is niet alleen een sportief hoogtepunt, maar ook op advertising gebied wordt er nogal gepiekt tijdens de Superbowl. Grote adverteerders willen er kost wat kost bij zijn. En dat laatste mag je best letterlijk zien. De uitzendkosten van een spotje tijdens dit event kunnen zomaar oplopen tot 3 miljoen dollar.

In de weken voorafgaand aan de finale wordt er al een hype gecreëerd rondom die commercials. Vaak worden ze online al vrijgegeven voordat ze op televisie te zien zijn geweest. Zo ook de commercial voor de Chevrolet Camaro. En daarom weten we dus nu al dat er minimaal één Paarse Krokodil te zien is op 5 februari. Kijk maar eens naar de film van autoverhuurbedrijf Thrifty van een paar jaar geleden.

Bij Renault is er momenteel iets gaande wat we al eerder in de vaderlandse reclamegeschiedenis hebben meegemaakt. Een hele tijd terug (2004) stopte Amstel met de 3 vrienden en hun avonturen. De gouden commercialformule werd ingeruild voor, voor zover ik me nog kan herinneren, generiekere tv-spot. Reclameminnend Nederland hoefde de mannen niet lang te missen, want Bavaria kwam niet veel later met een spotje waarin we de Amstelvrienden op een bounty eiland zagen met een Bavariabiertje in de hand.

Datzelfde geintje zien we nu dus ook bij Renault. Geen acteurs van een concurrerend automerk, maar het groepje acteurs dat een aantal jaar geleden hoofdrol speelden in de campagne voor de Belastingdienst. En daardoor schoten er bij mij uiteraard weer enkele vragen te binnen. Want het lijkt me niet echt slim. Maar misschien ook weer wel. Want waar de Amstel spoof van Bavaria enkel een brutaal grapje was, denk je bij de acteurs in de nieuwe Renaultcommercial wellicht direct aan de Belastingdienst. En dat is niet direct slecht, aangezien “belasting” het haakje lijkt voor de campagne die het automerk de komende tijd gaat voeren. Wat denken jullie? Is de associatie een beperking, of juist een handig vehikel om de boodschap te koppelen aan Renault?

Gisteren stond deze advertentie in de Adformatie. Als dierenliefhebber kan Het Roze Olifantje dit natuurlijk niet links laten liggen. Wij roepen alle reclamebeesten op om de Vrienden van de Olifant te helpen en zo de olifant voor uitsterven te behoeden. Want een wereld zonder olifanten zou heel erg droevig zijn.

Bij House & Garden worden momenteel alle spaarcenten verspijkerd middels een tv-commercial met flink wat zendtijd op de nationale televisie. Zonde van het geld, want het ontbreekt in de commercial aan enige vorm van identiteit.

Te beginnen bij de naam. Hoewel de bedrijfsnaam drie keer te horen is in de commercial, vraag ik me als Witte Geit hardop af hoe het gesteld is met de naamsbekendheid na het zien van de spot.

En wat te denken van een herkenbaar logo? Enige oppervlakkige research voorafgaand aan het schrijven van deze post leert mij dat het rode wapentje, dat te zien is op het potje, het beeldmerk is van House & Garden. In het wapentje staat namelijk de bedrijfsnaam vermeld. Online bijna niet te zien, op tv al helemaal niet.

Hadden de marketeers van House & Garden er niet beter aan gedaan om eerst wat geld te steken in een duidelijk logo en een verpakking die er niet uitziet als een proteïne-shake, alvorens ze het hele budget verspilden aan een dertien-in-een-dozijncommercial?

Trachitol, je weet wel, van het oranje-paarse doosje, is weer te zien op tv. En ditmaal niet alleen maar met mensen die plots naar hun keel grijpen alsof ze een nekschot krijgen.

De commercial begint zoals we gewend zijn van het oranje-paarse doosje: een dame die plots naar haar keel grijpt. Vervolgens zien we een aantal dingen die natuurlijk niet helpen bij keelpijn. Denk aan gorgelen met zout water, thee met honing drinken of zuigen op een snoepje. Aan de gezichtsuitdrukking van de vrouw te zien, werkt het ook totaal niet.

Nadat de oplossing vertoond wordt, zien we dezelfde vrouw in beeld. Maar nu kijkt ze een stuk vrolijker. En de guitige wijze waarop ze haar tong uitsteekt, deed De Bruine Beer denken aan een andere commercial. Van vroeger. Je weet wel. Aarslikker Danny Beschuit. Vrolijk beschuit.

PS: als ik Trachitol was, zou ik wat GRP’s inkopen voor aanstaande zaterdag tussen 21.00 en 23.30 uur.

In het najaar van 2010 creëerde Duval Guillaume een campagne voor de Opvoedingslijn in België. Onderdeel van die campagne was een opvallende stunt in diverse Belgische winkelcentra, waarbij ‘kleine Robin’ zijn ouders leek kwijt te zijn. De campagne kreeg onder andere door de stunt flink wat bekendheid.

De uitdaging voor dit jaar was waarschijnlijk om het succes van de vorige campagne te overtreffen. Of dat gelukt is, weet deze Leeuw (nog) niet, maar de poging is wederom bewonderenswaardig.

Na C1000 maakt ook de Nationale Postcode Loterij gretig gebruik van de bekendheid van de wereldberoemde Coca Cola-commercial.

Je zou denken dat een organisatie als de postcode loterij, die toch koketteert met enkele miljoenen, genoeg geld zou hebben om een goed reclamebureau aan het werk te zetten. Maar niets lijkt minder waar.

Uit de commercial blijkt dat de opdrachtgever erg gecharmeerd moet zijn geweest van het merk Coca Cola, want alle ingrediënten uit de colaspots worden ongegeneerd gekopieerd. De rode trucks met lampjes, de kerstsfeer, de oplichtende straten wanneer de truck passeert en uiteraard de toekijkende mensen.

Nu hoor ik je denken: Hoe zit het dan met die plotseling opduikende sneeuwbol op het einde? Die is toch wel zelf verzonnen? Ook dan moet de Paarse Krokodil je teleurstellen. De bol blijkt geheel toevallig ook gebruikt te worden in die andere Coca Cola-reclame.

Mariah Carey zeurt keer op keer dat ze mij wil hebben met kerst. George Michael haalt voor de zoveelste christmas herinneringen op van vorig jaar. Bing Crosby droomt alwéér hetzelfde en de accu van Chris Rea’s auto heeft het ook zwaar. Kortom, het is bijna kerst. Tijd van gezelligheid, naastenliefde en drukke bazen die zo min mogelijk tijd willen verliezen met het uitzoeken van een kerstcadeau voor hun personeel.

Een handige en leuke oplossing voor die werkgevers is dan de Pluim. Deze waardebon is verkrijgbaar in verschillende bedragen, en is door de ontvanger in te wisselen voor vele belevenissen en cadeaus. Niks mis mee. Sterker nog, het personeel zelf hun kerstcadeautje laten kiezen, is praktisch, efficiënt en dus de trend.

Ook met de campagne die Pluimen heeft ingezet om hun kartonnen compliment onder de aandacht te brengen van alle opper- onder- afdelings- zet- en tussenbazen in Nederland is weinig mis. Inderdaad, weinig. Want het webfilmpje is oké, de radiocommercials zijn aardig en de website is vooral duidelijk en informatief. Maar waarom ga je in hemelsnaam in die radiospotjes roepen dat het een ‘persoonlijke’ waardering is? Er is namelijk niks persoonlijks aan!

Heeft Frits van de administratie aan zijn baas om een paarse Pluim gevraagd? Heeft de DGA na lang wikken en wegen toch maar besloten om een gele Pluim te geven aan kantinejuffrouw Mieke, in plaats van die speciale ovenwanten waar ze al drie jaar om zeurt?

Persoonlijk vind ik de Pluim een van de meest inspiratieloze kerstcadeaus die je kunt geven en krijgen. De VVV-bon van de 21e eeuw. Of iets meer vakgericht: de ‘meer dan … alleen’ onder de pay-offs. Kansloos. Maar goed, laten we het gezellig houden. Het is tenslotte bijna kerst. Hieronder de drie spotjes.

Pluim voor Rotterdammert

Pluim voor Marokkaan

Pluim voor nette dame

Telfort is al een tijdje een nieuwe weg ingeslagen. De Witte Geit heeft er eerder al eens zijn bedenkingen over gehad. Wat in het begin nog een inhaker op een actueel thema leek, blijkt nu een campagne uitgewerkt in verschillende middelen.

Na de eerste twee commercials heeft Telfort het concept verrijkt met een briljante inhaker op de Miljonair fair: de Ex-Miljonair Fair. Want, zoals Hans van de Berg ook zegt, hij is niet de enige die last heeft van de crisis. De miljonairs op de beurs werden verrast met seminars zoals ‘van kaviaar naar kant-en-klaar’, ‘van een X5 naar lijn 5′ en een workshop banden plakken. Om het geheel aan te kondigen is er een advertentie en een preroll-commercial ingezet.

Hoewel het een beetje voelt als de actie van Zeeman op de fashionweek – goeie stunt, maar niet tussen je doelgroep – is het wel een goed uitgewerkte actie, helemaal passend bij het concept.

In de categorie ‘we-hebben-geen-boodschap-dus-waarom-geen-plaatje-van-een-lekker-wijf: deze uitingen van twee verschillende adverteerders. De ene vonden we in onze mail, de andere op Adformatie.nl.

De Mastur Beer heeft ongewtijfeld geen bezwaren, maar ik als Bruine Beer heb er iets meer moeite mee. Want bij beide advertenties zie je dat de conceptmakers zich te gemakkelijk verschuilen achter het credo ‘sex sells’.

Sterker nog, ze koppelen het in het geval van Noordhollandsche van 1816 ook nog op een uiterst kromme wijze aan hun boodschap. Maar goed, daar was de copywriter ook nog eens ziek waarschijnlijk, zo getuige hun pay-off.

De dames in kwestie worden eigenlijk gewoon misbruikt. Misbruikt om te verbloemen dat de adverteerder niks te vertellen heeft. Of het in ieder geval niet zonder een borsten- of billenpartij over de bühne krijgt.

Discussies op de redactievloer. Dit jaar geen ‘pepersaus, pepersaus, over de kalkoen’-gezang bij Albert Heijn, maar een commercial vol kerstsfeer. Zo veel kerstsfeer dat er bijna geen ruimte meer is voor de guitige supermarktmanager. Je zou bijna denken dat ze stiekem afscheid aan het nemen zijn van de beste man.

Terwijl De Grijze Muis al druk bezig is met het schrijven van de necrologie van Meneer van Dalen - het filmpje is er al - heb ik als Witte Geit natuurlijk nog mijn twijfels. Hoewel ik stiekem wel doorheb dat dit het eerste afscheidssignaal is, hoop ik ergens nog dat het een klein uitstapje is, om het kerstgevoel beter over te laten komen. Of vinden we dat het concept zijn beste tijd heeft gehad en het tijd is voor iets nieuws?

Sorry Sinterklaas, maar deze kerstcommercial moeten we even laten shinen op ons blog, ook al bent u het land nog niet uit. Want wie in december wel eens een Intratuin heeft bezocht, kent de zoete kerstaankleding van het groene woonwarenhuis.

In de commercial wordt het zoet-gehalte nog eens vermenigvuldigd met factor 10. En terwijl het glazuur bijna van je tanden sprint, worden we in de commercial gelukkig ook weer terug op aarde gebracht; op de koude, tochtige parkeerplaats.

Sinterklaas is weer in het land en de pepernoten vliegen weer om je oren. Het is de tijd van cadeaus, gezelligheid en lekkernijen.

Maar het is ook de tijd van lootjes trekken, agenda’s trekken, de datumprikker invullen, penetrante lijmgeur op zolder, verlanglijstjes invullen, gedichten schrijven, cadeautjes kopen etc. Met een 40-urige werkweek valt het niet altijd mee om alles voor het heerlijk avondje geregeld te krijgen. Etcetera weet dit gevoel goed te vertalen in twee grappige commercials. Want gelukkig is er bol.com.

Met een nieuwe campagne De Gouden Leeuw én De Grijze Muis weten te behagen, ga er maar aan staan. Doorn & Roos is het gelukt met deze reeks posters voor de Mega Platen & CD Beurs. Met een simpele visuele twist onderstrepen David Bergmans en Wilbert Leering de boodschap ‘great music may age… but it will never lose its greatness’.

Het Glow-festival in Eindhoven is sinds gisteren ten einde. Van en naar de lichtstad waren er geregeld verkeersopstoppingen, zo druk en succesvol was het. Honderden bezoekers wemelden in het donker, veelal gewapend met fotocamera en statief, om foto’s te maken van ‘licht in kunst en architectuur’. Ook te zien, bij wijze van reprise: de vliesdunne scheidslijn tussen gevelkunst en -reclame.

Na Natasja Froger, Frans Bauer en Maurice de Hond heeft de Nederlandse Energie Maatschappij een nieuwe BN’er zo gek gekregen het boegbeeld van hun nieuwe campagne te worden. Dit keer is de geloofwaardigheid van Johan Derksen de sigaar. Voor vrouwen en mannen die niet van voetbalgezever houden: Johan is bekend van Voetbal International, het televisieprogramma dat dit jaar de Televizierring heeft gewonnen.

Genoeg nodeloze introductie. Deze campagne is natuurlijk weer bruiner dan bruin. Maar uitleggen waarom is misschien nog wel nodelozer. Want alle vorige campagnes van de NEM zorgden ook al voor de nodige antiperistaltische bewegingen bij deze beer. Deze campagne past zo in dat rijtje. Wat dat betreft dingen ze mee naar een Consistent Accent van de SAN. Maar waarschijnlijk kunnen ze de Loden Leeuw eerder ophalen. Overigens windt Johan zelf geen doekjes om zijn beweegredenen om te acteren in de commercial:

Chipotle is een restaurantketen uit Amerika die gespecialiseerd is in Mexicaanse gerechten. Hun missie is het serveren van eerlijk voedsel. Ze maken daarom gebruik van biologische ingrediënten en biologisch vlees. Inmiddels heeft het grillrestaurant al meer dan 1000 vestigingen en zijn er ook al restaurants in Engeland en Canada.

Leuke wetenswaardigheid is dat fastfoodgigant McDonald’s ooit voor 360 miljoen dollar geïnvesteerd heeft in Chipotle. Hierdoor kon het Mexicaanse grillrestaurant al snel uitbreiden van 16 restaurants naar 500. In 2006 stopte de grote gele M met investeren om zich te focussen op hun eigen restaurants. Ze namen daarbij wel het luttele bedrag van 1,5 biljoen dollar mee uit de kas van Chipotle.

Dat (het vaak onder vuur liggende) McDonald’s een stap terug heeft gedaan, is eigenlijk alleen maar goed geweest voor de geloofwaardigheid van de missie van Chipotle, namelijk het serveren van eerlijk voedsel.

Met het prachtige filmpje ‘Back to the Start’ proberen ze het belang van de ontwikkeling van een duurzaam voedselsysteem nog eens extra te benadrukken. Met varkens die in vierkante roze blokjes veranderen, lukt het ze aardig om de waanzin van de vleesindustrie in beeld te brengen.

Hoe bewijs je dat je foundation ook echt ieder moedervlekje kan camoufleren? Dat is ongetwijfeld de vraag geweest aan de creatieven die deze viral voor Vichy hebben bedacht.

In het filmpje zien we Rick Genest, beter bekend als Zombie Boy. Rick’s tatoeages gaan iets verder dan het niveau ‘plakplaatje’, hij heeft namelijk op zijn hele bovenlichaam een skelet laten tatoeëren. Een redelijk aanwezig plakplaatje dus. Een mooie uitdaging voor 3 visagisten om bij Rick weer zijn normale huidskleur terug te toveren met behulp van Dermablend.

De transformatie van normale jongen tot Zombie Boy is verbluffend. En dat de foundation goed werkt lijkt me ook wel bewezen. En chapeau voor de bijbehorende site, waar het product een bescheiden rol heeft.

Het is al weer enige tijd geleden sinds mijn laatste tirade over de Plus-commercials. Bewust heb ik me keer op keer ingehouden als er weer een nieuwe spot met de olijke vakkenvullers op tv was. Het pesten van het kleine meisje, de ontzettend slechte woordgrap ‘lamsoortjes’: ik liet het knarsetandend en oogluikend toe. Zelfs toen het ietwat mollige meisje in een voetbaltenue ten tonele verscheen, hield ik mijn muil.

Maar nu is de maat vol. Leukwerkt heeft een nieuw niveau van irritatie gevonden en dat kan van mijn kant niet onopgemerkt voorbij gaan. Om in de nieuwe commercial het thema ‘Aanvulleh!’ te ondersteunen worden groene handpoppen geïntroduceerd. En dat betekent automatisch dat de irritant pratende vakkenvullers van de supermarkt nog irritantere stemmetjes gaan opzetten. Een hele commercial lang! Ik heb ze niet geteld, maar al mijn berenharen stonden overeind.

Een korte zoektocht op Twitter leert mij ook dat ik niet alleen sta in deze irritatie. Teksten zoals ‘De Plus-reclame heeft zichzelf weer overtroffen op het gebied van hoi-ik-heb-zin-om-met-een-roestige-spijker-in-mijn-oogbollen-te-prikken’ en ‘Oh. my. god. Die #plus reclame. Elke keer als je denkt dat ze niet erger kunnen. Overweeg serieus een boycot’ worden gepost.

Plus heeft zijn Bruine-Beren-spaarkaart nu wel vol, dus voor De Bruine Beer is hiermee de kous af. Hij zal er niet meer over posten. Denkt ie.

BETC Paris komt met een verfrissende insteek voor een commercial van digitale tv-zender Canal+. In de spot staat een wandelend berenkleed centraal. Ondanks de nauwe verwantschap met onze bruine beer is dit toch echt een vette gouden leeuw.