Bij Renault is er momenteel iets gaande wat we al eerder in de vaderlandse reclamegeschiedenis hebben meegemaakt. Een hele tijd terug (in 2004) stopte Amstel met de 3 vrienden en hun avonturen.

De gouden commercialformule werd ingeruild voor een, voor zover ik me nog kan herinneren, generiekere tv-spot. Reclameminnend Nederland hoefde de mannen niet lang te missen, want Bavaria kwam niet veel later met een spotje waarin we de Amstelvrienden op een bounty-eiland zagen met een Bavariabiertje in de hand.

Datzelfde geintje zien we nu dus ook bij Renault. Geen acteurs van een concurrerend automerk, maar het groepje acteurs dat een aantal jaar geleden hoofdrol speelde in de campagne voor de Belastingdienst.

En daardoor schoten er bij mij uiteraard weer enkele vragen te binnen. Want het lijkt me niet echt slim. Maar misschien ook weer wel. Want waar de Amstel-spoof van Bavaria enkel een brutaal grapje was, denk je bij de acteurs in de nieuwe Renault-commercial wellicht direct aan de Belastingdienst.

En dat is niet direct slecht, aangezien ‘belasting’ het haakje lijkt voor de campagne die het automerk de komende tijd gaat voeren. Wat denken jullie? Is de associatie een beperking, of juist een handig vehikel om de boodschap te koppelen aan Renault?

Bij House & Garden worden momenteel alle spaarcenten verspijkerd middels een tv-commercial met flink wat zendtijd op de nationale televisie. Zonde van het geld, want het ontbreekt in de commercial aan enige vorm van identiteit.

Te beginnen bij de naam. Hoewel de bedrijfsnaam drie keer te horen is in de commercial, vraag ik me als Witte Geit hardop af hoe het gesteld is met de naamsbekendheid na het zien van de spot.

En wat te denken van een herkenbaar logo? Enige oppervlakkige research voorafgaand aan het schrijven van deze post leert mij dat het rode wapentje, dat te zien is op het potje, het beeldmerk is van House & Garden. In het wapentje staat namelijk de bedrijfsnaam vermeld. Online bijna niet te zien, op tv al helemaal niet.

Hadden de marketeers van House & Garden er niet beter aan gedaan om eerst wat geld te steken in een duidelijk logo en een verpakking die er niet uitziet als een proteïne-shake, alvorens ze het hele budget verspilden aan een dertien-in-een-dozijncommercial?

Discussies op de redactievloer. Dit jaar geen ‘pepersaus, pepersaus, over de kalkoen’-gezang bij Albert Heijn, maar een commercial vol kerstsfeer. Zo veel kerstsfeer dat er bijna geen ruimte meer is voor de guitige supermarktmanager. Je zou bijna denken dat ze stiekem afscheid aan het nemen zijn van de beste man.

Terwijl De Grijze Muis al druk bezig is met het schrijven van de necrologie van Meneer van Dalen - het filmpje is er al - heb ik als Witte Geit natuurlijk nog mijn twijfels. Hoewel ik stiekem wel doorheb dat dit het eerste afscheidssignaal is, hoop ik ergens nog dat het een klein uitstapje is, om het kerstgevoel beter over te laten komen. Of vinden we dat het concept zijn beste tijd heeft gehad en het tijd is voor iets nieuws?

Hornbach, de bouwmarkt die het anders doet. Qua commercials dan. Commercials waar de focus niet op product, maar op gevoel ligt. Commercials die een concept proberen over te brengen. En altijd eindigen met kamajajajippiejippiejeee.

Ook in de spot die nu op de buis draait, zien we een mooie gedachte. Een dorp waar mensen met hun handen in hun zakken lopen, puur omdat ze niet weten wat ze ermee aan moeten. Klinkt nog vaag, hoewel iedere reclamemaker het bruggetje naar een bouwmarkt wel geslagen krijgt. Want een bouwmarkt ziet natuurlijk veel liever mensen die de handen uit de mouwen steken en gaan klussen.

Zoals gezegd: het bruggetje is simpel gebouwd. Met of zonder spullen van de Hornbach. Alleen in de commercial lijkt dit bruggetje een bruggetje te dichtbij. Want plotseling ligt daar die enorme walnoot. Eén brok van wazigheid. Niet te verklaren. Althans, niet door deze Witte Geit.

Telfort heeft sinds 1 augustus een nieuwe campagne lopen. Die met de rijke familie die door de crisis opeens een stuk minder rijk is geworden. Zover de Witte Geit weet, is Telfort altijd al een prijsvechter geweest. Trouw aan hun propositie blijven ze dus zeker in deze commercial. Niks mis mee, zou je zeggen.

En toch. De Witte Geit vindt dat Telfort door het gebruik van de Gooise familie – die van inkomensklasse A naar C is gegaan – de plank een beetje aan het missen is. Waarom de crisis als vehikel gebruiken? Waarom drukken op een pijnpunt waar heel Nederland (en de rest van de wereld) last van heeft?

Is dat nu gemakkelijk gebruik maken van een gegeven of verklaar je iedereen die Telfort gebruikt tot ultieme loser? Want van miljoenenvilla naar het betonnen ‘Bijlmer-bos’ is nu niet echt een ding waar je mee te koop wil lopen.

Er was niks mis met de andere commercial van Telfort, waar jouw persoonlijke manier van leven werd gekoppeld aan het voordeel van Telfort. Met andere woorden: iedereen kan terecht bij Telfort. Of heeft de Witte Geit het totaal mis en worden massa’s mensen juist nu aangesproken door de Gooise familie die het even niet meer zo breed heeft?

De nieuwe tv-campagne van De Thuisapotheek heeft op de redactionele zoo van Het Roze Olifantje een flinke discussie losgemaakt. Over de eerste 28 seconden waren we het snel eens. Ziet er netjes uit en er wordt duidelijk verteld, dus boodschap komt aan bij de kijker.

Maar dan die laatste twee seconden, waar opeens die pay-off in beeld komt: “Daar zit niemand op te wachten.” De oren van De Roze Fant flapperden, De Bruine Beer trok zijn broek alvast naar beneden, en ik begon al peinzend aan mijn witte sik te trekken.

“De Thuisapotheek gaat met een knipoog de strijd aan met de concurrentie,” zegt het verantwoordelijke bureau Van Wanten Etcetera. En daar moet je ze gelijk in geven. Het is een knipoog met een flinke dosis lef, want zo veel naamsbekendheid had De Thuisapotheek nog niet. Dus om jezelf in je imagocampagne direct te bestempelen als overbodig, neemt risico’s met zich mee. Begrijpt de consument je knipoog? En zo ja, vindt hij het grappig? Is er wellicht een pre-test geweest waarin getest is hoe de consument gaat reageren?

Persoonlijk ben ik bang dat de knipoog wel begrepen wordt, maar dat de consument toch eerder de negatieve betekenis tot zich neemt. Zeiken op reclame is namelijk leuk. Het is ook eigenlijk niet erg natuurlijk. Negatieve publiciteit is ook publiciteit, toch?

De Witte Geit moet eerlijk toegeven dat hij nog nooit een echte dikke reclame-prijs gewonnen heeft, dus misschien heeft hij geen recht van spreken. Neemt niet weg dat de Geit een prangende vraag heeft over de prijs der prijzen: de ADCN Lamp.

De Adformatie van vorige week liet – zoals gewoonlijk op heldere wijze – alle ADCN-prijzen zien. Een prachtig bewaarwerkje voor thuis boven het bed of op de wc (afhankelijk van de uitkomst). Al kijkende en lezende, zag ik de deelbekroningen. En bij de deelbekroning ‘illustratie’ ging het volgens de Geit toch wel flink mis.

Om precies te zijn bij de cover van de VPRO gids. Een prachtige cover, gemaakt door Studio Jona, over ‘privacy online’, die de VPRO als topic bracht in haar blad. Deze cover heeft van de ‘jury illustratie’ een lamp toegekend gekregen. De geit is erg benieuwd waarom.

Want de Geit ziet geen illustratie, maar wel een foto. Dan ziet de geit dat het enige illustratieve element – het papier met blokken (pixels) voor het gezicht van de man – in een paar minuten te maken is in Photoshop. Dus vraagt de Witte Geit zich af waarom iemand hier de prijs der prijzen mee wint? Want het betreft toch echt de prijs voor beste illustratie en niet de prijs voor concept, foto of photoshop? Kortom, vragen te over dus.

De Witte Geit hoopt dat jullie, lezers van Adformatie, Adformatie zelf, creatieven en de ADCN iets meer kunnen vertellen over het hoe en waarom van deze keuze. Want de Geit mist volledig waarom deze prijs is toegekend voor deze uiting, hoe mooi ook.

Tijdens de vakantie komen ze er minder goed van af, en zitten ze met vrouw en kinders in een chloorarm en urinerijk kinderbadje. Waarschijnlijk omdat Top Destinos slecht betaalt, en verzuimt de connecties in de Braziliaanse reisbranche te benutten om hardwerkend personeel een extra fijne vakantie te geven.

Top Destinos: we schrijven aardige artikelen over mooie bestemmingen, maar we zijn geen aardige mensen.

In ieder geval, dat maak ik op uit de prijswinnende uitingen van Top Destinos travel magazine, gemaakt door Almap BBDO uit Sao Paulo. Ze bedoelen natuurlijk iets anders met deze advertentieserie. En wanneer je als consument meteen de correcte betekenis ziet, is de grap best oké. Maar juist die correcte betekenis vind ik niet overduidelijk aanwezig. Ik moet te lang kijken wil ik het begrijpen. Kan ook aan mij liggen natuurlijk. Daarom vraag ik jullie mening? Is dit werk prijswaardig?

Voor iedere vraag over je gezondheid heeft Mediq het antwoord, is de simpele gedachte achter de nieuwe spot van Mediq Apotheek. De Witte Geit vraagt zich hardop af of het niet een beetje té simpel is. Bekijk de commercial en oordeel zelf.

In de nieuwe reclame is tevens afscheid genomen van het mini-mannetje dat overal in de badkamer opduikt. Of dat een slimme keuze is, moet nog blijken. De medische kabouter was al aardig bekend aan het worden en zorgde ervoor dat mensen in de badkamer twee keer keken als ze de zware gelpot terug in de kast zetten.

De vraag van de Witte Geit is: wat vinden jullie van de keuze van Mediq? Dat Mediq iets met vraagtekens heeft, bleek overigens al uit deze, oudere commercial.

Nederland hangt weer vol met een rondje abri’s en mupi’s zonder afzender. Overduidelijk voer voor De Witte Geit dus. Op de hagelwitte posters staat niets anders dan het woord ‘morgen’. Het raden naar de afzender kan beginnen.

De Witte Geit heeft wel een suggestie voor de afzender: KWF Kankerbestrijding. Onlangs gestart met de nieuwe campagne ‘Iedereen verdient een morgen’. In de commercial staat, wellicht niet geheel toevallig, het woord ‘morgen’ centraal.

Helemaal waterdicht is de suggestie niet. Het font dat KWF gebruikt, komt namelijk niet overeen met het font op de mysterieuze witte posters. Maar misschien hebben onze trouwe lezers en lezeressen nog suggesties om de mysterieuze adverteerder te ontmaskeren? ’Morgen’ zullen we zien of het een Paarse Krokodil, Gouden Leeuw of Bruine Beer wordt.

Het is de nachtmerrie voor iedere directeur. Na een kostbare en langdurige restyling van je bedrijfslogo erachter komen dat, wanneer je briefpapier op zijn kop ligt, je logo ineens een hele andere betekenis krijgt.

Het overkwam bouwbedrijf BAM. Wanneer je hun beeldmerk, bestaande uit 3 kubussen, omdraait komt er een hond tevoorschijn die ogenschijnlijk een drol probeert te persen. Via insiders weet De Witte Geit dat BAM er binnen de bouwwereld door bekend staat als de schijtende honden. Een schrikbeeld voor iedere ondernemer.

Dan hebben Dodge en de Chicago Bulls het beter bekeken. Bij de Chicago Bulls verandert hun logo op z’n kop ‘slechts’ in een sip kijkende robot die gespannen een krantje aan het lezen is en bij automerk Dodge verandert de stoere slang in het Dodge Viper-logo met één simpele twist in de guitige Daffy Duck van de Looney Tunes.

Dat De Witte Geit niet alles weet, is algemeen bekend, daarom vraagt hij jullie om nog meer voorbeelden in te zenden van omgekeerde logo’s met een twist. Mail ze naar: info@hetrozeolifantje.nl

*UPDATE: Sanne van der Veen stuurde ons het logo van Spa Blauw, dat ondersteboven toch wel iets weg heeft van een varkenskop:

En zelf vonden we deze nog. De TGV blijkt toch niet zo snel te zijn als we dachten want op zijn kop is vrij duidelijk een slak te zien:

There are things that we can’t understand. En deze campagne voor een Engelse taalschool is er één van. De op het eerste oog nietszeggende foto’s hebben, na drie keer beter kijken, allemaal een onbegrijpelijk aspect. Zo zit er bij de eerste, hierboven afgebeeld, een garage met een trapje voor de ingang. Bij de tweede foto zien we een slot op de kast van de brandblusser. En bij de derde plaat zien we een zebrapad aan het einde van een doodlopende straat.

Onbegrijpelijk inderdaad. Maar waar deze Witte Geit de hersens echt over breekt, is de link met de Engelse taal. Die is volgens hem namelijk niet aanwezig. Maar wie het wel begrijpt, mag het zeggen.

Zoekmachinemarketing is booming. En Google is dus de bomb. Want niet alleen is Google met grote afstand de meest gebruikte zoekmachine, het merk heeft het voor elkaar gekregen om de activiteit ‘iets opzoeken op internet’ te vervangen door een werkwoordsvorm van de merknaam: googelen.

De suprematie van Google wordt al jarenlang aangevochten door Microsoft, met zijn eigen zoekmachine Bing als troefkaart. Maar ik twijfel nog steeds aan de tactiek die Microsoft jaren geleden al heeft ingezet om Bing populair te maken. De softwaregigant is namelijk geforceerd bezig met het verwerkwoorden van hun zoekmachine. Steeds vaker zie je in tv-shows product placement van Bing met de tekst ‘Bing it’.

In 2009 berichtte DutchCowboys er ook al over. En ik vraag me af of er ondertussen progressie is geboekt. Is het niet te makkelijk om een me-too-strategie kiezen als je een me-too-product hebt? Gaan ze zo de strijd met Google winnen? Of is het juist dé manier om langzaam terrein te winnen? Vuur met vuur bestrijden zeg maar.

Vergelijk het met een raamdecoratieproduct dat probeert om de nieuwe Luxaflex te worden, of een lijmstiftenmerk dat de nieuwe Prittstift wil zijn. Ik denk dat het niet gaat werken. Zie ook dit leuke filmpje. Maar ik ben maar één Witte Geit natuurlijk. Dus heb je ook een mening over Bing it? Er is ruimte genoeg in de comments. Bing it on!

Bij Lotus hebben ze de afgelopen 5 jaar niet stil gezeten tijdens de grote boodschap. Ze zijn druk bezig geweest met het ontwikkelen van een wc-rolletje dat je, net als het wc-papier wat er omheen zit, gewoon in de pot mag gooien. De Aqua Tube™ noemen ze het, met een heuse TM achter de naam.

Om dit biologisch afbreekbare rolletje onder de aandacht te brengen, werd via een YouTube-kanaal gevraagd om persoonlijke frustraties te melden. Een kunstenaar zat stand-by om ze vervolgens, gefröbeld uit een wc-rolletje, symbolisch door de plee te spoelen. Gevolg? Een waslijst aan korte filmpjes en heel wat Aqua Tubes™ het riool in.

Creatief gezien vraag ik me eigenlijk niks af. Het hele concept af laten zeiken door De Bruine Beer onder de noemer schijtwerk zou te makkelijk zijn. Het probleem ligt namelijk niet bij het creatieve werk, maar bij de nutteloosheid van het afbreekbare rolletje.

Want is het probleem van rondslingerende wc-rolletjes zo groot dat er een handjevol geleerde mannen een wc-rolletje moest ontwikkelen dat je ook door de pot kan spoelen? En waar moeten ze op de peuterspeelzaal dan mee knutselen?

In de Metro van gisteren stond deze advertentie van KPN, met daarin een onbegrijpelijke heading. Op de plaats van de onbedoelde dingbats had natuurlijk een reeks speciale tekens moeten staan. Door een probleem bij het aanleveren van het drukwerk zijn die erbij ingeschoten.

Dat de dingbats symbool zouden moeten staan voor e-mails of sms’jes zou wel heel vergezocht zijn. De grote vraag van vandaag is: wat is de heading die boven deze advertentie staat? Geef hieronder je reactie.

De wereldbevolking wordt alsmaar dikker en dikker. Een groot probleem. Ook in reclame zie je een reactie op dit probleem. Nagenoeg elke hedendaagse foodcampagne benadrukt de gezonde kant van het voedsel.

Hamburgerrestaurant Dangerous Dan’s uit Toronto heeft ervoor gekozen geen bos bloemen rondom hun voedsel te visualiseren. De vettige, ranzige hamburgers zijn afgebeeld zoals je ze op je bord vindt en de headings proberen de vette hap ook niet te verheerlijken. Sterker nog, indirect waarschuwen ze zelfs voor de gevolgen van vet eten.

Persoonlijk houd ik wel van dit soort zelfrelativering. Iedereen weet dat een hamburger niet erg gezond is, dus waarom zou je erover liegen? Alleen vraag ik me af of mensen veel honger zullen krijgen van de fotografie. Maar laten we eerlijk wezen: eigenlijk zien de broodjes er toch gewoon hetzelfde uit als bij de grote gele M?

De laatste weken is McDonalds weer goed vertegenwoordigd in de Nederlandse huiskamers. Er draaien maar liefst 4 verschillende commercials tegelijkertijd. Hoewel ik de ene uiting beter vind dan de andere, ga ik ze als Witte Geit niet bekritiseren of bejubelen.

Wel doet de mix van boodschappen en stijlen mij achter de oren krabben. Want het ene moment moeten we lachen om de vernederlandste Aziaten omwille van de Chicken Saté, het andere moment beleven we een intense bungeejump om de Big Mac onder de aandacht te brengen.

Weer een ander moment wordt ons duidelijk gemaakt dat de ingrediënten van McDonalds van hoge kwaliteit zijn. En nóg weer een ander moment richten ze zich op het Happy Meal met een aandoenlijk jongetje.

Is McDonalds zo groot dat het geen eenduidige uitstraling, tone of voice en communicatie nodig heeft? Weten consumenten genoeg bij het zien van de gele M? Of hebben we hier te maken met een klant die snapt dat er niet 4 boodschappen passen in 1 commercial, en vervolgens maar 4 losse de ether in slingert?

Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan een gigantisch en protserig hotel in Las Vegas. Medio december opent The Cosmopolitan haar deuren. Het hotel telt zo’n 3000 kamers, hotel- en koopappartementen, en die moeten vol. Bovenstaande commercial moet het management daarbij helpen.

Op de site vertelt het doodleuk dat The Cosmopolitan ‘not for everyone’ is en eigenlijk blijkt dat ook wel uit de commercial. “Just the right amount of wrong,” zoals ze het zelf verwoorden. Ik vind de commercial absoluut onderscheidend – excuses voor het woord – en vermakelijk, maar krijg je zo’n hotel vol met the right amount of wrong?

Hij staat pal voor afvalscheiding. Zorgde ervoor dat dit jaar 90 miljoen kilo plastic wordt opgehaald; beduidend meer dan de 23 miljoen van 2009. En eerder deze maand sleepte hij, Plastic Hero is de naam, een Effie in de wacht in de categorie ‘bewustwording’.

In de bijlage van het regeerakkoord staat dat de bijdrage voor het afvalfonds gaat verdwijnen. Vanaf 2013 trekt de Nederlandse staat niet meer jaarlijks 120 miljoen euro uit voor recycling. Zoiets raakt gemeentes die net goed bezig waren met afvalscheiding, vol in het hart. En wat doet Plastic Hero? Helemaal niks. Hij houdt zich vooralsnog stil.

Hoe anders ging het eraan toe in de VS van 1989. Toen was Swamp Thing, een actieheld van DC Comics, overal. Als een soort god. Zodra plastic afval in de natuur werd gedumpt, kwam hij uit het moeras voor een vriendelijke terechtwijzing.

Zou hij wel meteen in het geweer zijn gekomen tegen hem onwelgezinde kabinetsplannen? En: als Swamp Thing en Plastic Hero het tegen elkaar zouden opnemen in een directe confrontatie, wie gaat dan winnen?

Bij Het Roze Olifantje houden we van bierreclame. Ja, dergelijke reclame kan niet vaak genoeg voorbijkomen. Alle dierenvrienden hebben er wel een mening over. Met name reclame van Heineken en Bavaria bespreken we nogal eens. Maar ook Stella Artois heeft over aandacht niet te klagen. Terwijl het in Nederland niet eens te krijgen is.

Afgelopen week heeft Stella Artois een nieuwe commercial (gemaakt door Mother) gelanceerd en daar weet De Witte Geit eigenlijk geen raad mee. Het is een aangenaam geschoten filmpje, passend bij een aantal andere uitingen van Stella Artois met een hoog sixties-gehalte.

Ook de gigantische afstandbediening is leuk. Maar: zie ik daar het gadget-trucje van Heineken terug? En de clou (kiezen voor bier in plaats van het meisje) is erg aftands. Dus: De Witte Geit staat nogal ambivalent tegenover deze commercial. En jij?