Trachitol, je weet wel, van het oranje-paarse doosje, is weer te zien op tv. En ditmaal niet alleen maar met mensen die plots naar hun keel grijpen alsof ze een nekschot krijgen.

De commercial begint zoals we gewend zijn van het oranje-paarse doosje: een dame die plots naar haar keel grijpt. Vervolgens zien we een aantal dingen die natuurlijk niet helpen bij keelpijn. Denk aan gorgelen met zout water, thee met honing drinken of zuigen op een snoepje. Aan de gezichtsuitdrukking van de vrouw te zien, werkt het ook totaal niet.

Nadat de oplossing vertoond wordt, zien we dezelfde vrouw in beeld. Maar nu kijkt ze een stuk vrolijker. En de guitige wijze waarop ze haar tong uitsteekt, deed De Bruine Beer denken aan een andere commercial. Van vroeger. Je weet wel. Aarslikker Danny Beschuit. Vrolijk beschuit.

PS: als ik Trachitol was, zou ik wat GRP’s inkopen voor aanstaande zaterdag tussen 21.00 en 23.30 uur.

Mariah Carey zeurt keer op keer dat ze mij wil hebben met kerst. George Michael haalt voor de zoveelste christmas herinneringen op van vorig jaar. Bing Crosby droomt alwéér hetzelfde en de accu van Chris Rea’s auto heeft het ook zwaar. Kortom, het is bijna kerst. Tijd van gezelligheid, naastenliefde en drukke bazen die zo min mogelijk tijd willen verliezen met het uitzoeken van een kerstcadeau voor hun personeel.

Een handige en leuke oplossing voor die werkgevers is dan de Pluim. Deze waardebon is verkrijgbaar in verschillende bedragen, en is door de ontvanger in te wisselen voor vele belevenissen en cadeaus. Niks mis mee. Sterker nog, het personeel zelf hun kerstcadeautje laten kiezen, is praktisch, efficiënt en dus de trend.

Ook met de campagne die Pluimen heeft ingezet om hun kartonnen compliment onder de aandacht te brengen van alle opper- onder- afdelings- zet- en tussenbazen in Nederland is weinig mis. Inderdaad, weinig. Want het webfilmpje is oké, de radiocommercials zijn aardig en de website is vooral duidelijk en informatief. Maar waarom ga je in hemelsnaam in die radiospotjes roepen dat het een ‘persoonlijke’ waardering is? Er is namelijk niks persoonlijks aan!

Heeft Frits van de administratie aan zijn baas om een paarse Pluim gevraagd? Heeft de DGA na lang wikken en wegen toch maar besloten om een gele Pluim te geven aan kantinejuffrouw Mieke, in plaats van die speciale ovenwanten waar ze al drie jaar om zeurt?

Persoonlijk vind ik de Pluim een van de meest inspiratieloze kerstcadeaus die je kunt geven en krijgen. De VVV-bon van de 21e eeuw. Of iets meer vakgericht: de ‘meer dan … alleen’ onder de pay-offs. Kansloos. Maar goed, laten we het gezellig houden. Het is tenslotte bijna kerst. Hieronder de drie spotjes.

Pluim voor Rotterdammert

Pluim voor Marokkaan

Pluim voor nette dame

In de categorie ‘we-hebben-geen-boodschap-dus-waarom-geen-plaatje-van-een-lekker-wijf: deze uitingen van twee verschillende adverteerders. De ene vonden we in onze mail, de andere op Adformatie.nl.

De Mastur Beer heeft ongewtijfeld geen bezwaren, maar ik als Bruine Beer heb er iets meer moeite mee. Want bij beide advertenties zie je dat de conceptmakers zich te gemakkelijk verschuilen achter het credo ‘sex sells’.

Sterker nog, ze koppelen het in het geval van Noordhollandsche van 1816 ook nog op een uiterst kromme wijze aan hun boodschap. Maar goed, daar was de copywriter ook nog eens ziek waarschijnlijk, zo getuige hun pay-off.

De dames in kwestie worden eigenlijk gewoon misbruikt. Misbruikt om te verbloemen dat de adverteerder niks te vertellen heeft. Of het in ieder geval niet zonder een borsten- of billenpartij over de bühne krijgt.

Na Natasja Froger, Frans Bauer en Maurice de Hond heeft de Nederlandse Energie Maatschappij een nieuwe BN’er zo gek gekregen het boegbeeld van hun nieuwe campagne te worden. Dit keer is de geloofwaardigheid van Johan Derksen de sigaar. Voor vrouwen en mannen die niet van voetbalgezever houden: Johan is bekend van Voetbal International, het televisieprogramma dat dit jaar de Televizierring heeft gewonnen.

Genoeg nodeloze introductie. Deze campagne is natuurlijk weer bruiner dan bruin. Maar uitleggen waarom is misschien nog wel nodelozer. Want alle vorige campagnes van de NEM zorgden ook al voor de nodige antiperistaltische bewegingen bij deze beer. Deze campagne past zo in dat rijtje. Wat dat betreft dingen ze mee naar een Consistent Accent van de SAN. Maar waarschijnlijk kunnen ze de Loden Leeuw eerder ophalen. Overigens windt Johan zelf geen doekjes om zijn beweegredenen om te acteren in de commercial:

Het is al weer enige tijd geleden sinds mijn laatste tirade over de Plus-commercials. Bewust heb ik me keer op keer ingehouden als er weer een nieuwe spot met de olijke vakkenvullers op tv was. Het pesten van het kleine meisje, de ontzettend slechte woordgrap ‘lamsoortjes’: ik liet het knarsetandend en oogluikend toe. Zelfs toen het ietwat mollige meisje in een voetbaltenue ten tonele verscheen, hield ik mijn muil.

Maar nu is de maat vol. Leukwerkt heeft een nieuw niveau van irritatie gevonden en dat kan van mijn kant niet onopgemerkt voorbij gaan. Om in de nieuwe commercial het thema ‘Aanvulleh!’ te ondersteunen worden groene handpoppen geïntroduceerd. En dat betekent automatisch dat de irritant pratende vakkenvullers van de supermarkt nog irritantere stemmetjes gaan opzetten. Een hele commercial lang! Ik heb ze niet geteld, maar al mijn berenharen stonden overeind.

Een korte zoektocht op Twitter leert mij ook dat ik niet alleen sta in deze irritatie. Teksten zoals ‘De Plus-reclame heeft zichzelf weer overtroffen op het gebied van hoi-ik-heb-zin-om-met-een-roestige-spijker-in-mijn-oogbollen-te-prikken’ en ‘Oh. my. god. Die #plus reclame. Elke keer als je denkt dat ze niet erger kunnen. Overweeg serieus een boycot’ worden gepost.

Plus heeft zijn Bruine-Beren-spaarkaart nu wel vol, dus voor De Bruine Beer is hiermee de kous af. Hij zal er niet meer over posten. Denkt ie.

Hij draait al een tijdje, deze Ohra-commercial. Je kent ‘m wel, die grappige met de man, boom en eend. Die waarbij de schademelding verkeerd begrepen wordt door het callcenter. Die commercial waarbij gebruik wordt gemaakt van de zogenaamde keten van informatieoverdracht. En als je die keten maar lang genoeg maakt, vervormt de boodschap uiteindelijk vanzelf. Die. Leuk!

Ondanks dat het een grappig filmpje is, stoor ik me er al tijden aan. Wat wil Ohra me nu eigenlijk vertellen? Dat er callcenters zijn die niet goed luisteren? (Echt?) En dat Ohra altijd wel goed luistert? En dat dat een voordeel is voor mij?

Gevaarlijk, zo’n belofte. En als het dan toch niet goed gaat bij Ohra? Als ik toch niet de juiste persoon direct aan de lijn krijg? Wat dan? Krijg ik dan een bepaald voordeel? Is er een prestatiecontract dat Ohra met me afsluit? Na een x-aantal keer fout doorverbinden, krijg ik dan korting op mijn premie? Wat biedt Ohra me precies, behalve de lauwe belofte dat ik direct de juiste persoon heb?

De verborgen verleider is natuurlijk dat je gaat denken dat de afhandeling bij Ohra veel sneller gaat, omdat ze me zo goed begrijpen. Dat moet ik vast oppikken. Maar dat geloof ik niet, omdat de ervaring leert dat als de schadeclaim eenmaal in ‘the backoffice’ is, het nog net zo stroperig gaat als bij elke andere verzekeraar. Of gaat die vlieger niet op bij Ohra? Want dat zou nog eens een belofte zijn.

Burger King, Neerlands op-een-na-grootste burgertent, heeft momenteel een nieuwe commercial op de buis. En dat is er één waar De Bruine Beer trek van krijgt. Geen trek in een snelle hap, maar trek om te schrijven.

Allereerst: goede zaak dat er weer eens een commercial van eigen bodem op de buis is, in plaats van de lauwe, Amerikaanse, geadopteerde spots die we voorheen zagen. Nu dat zwart op wit staat, kan ik daar het volgende aan toevoegen: laat alsjeblieft weer een spotje uit de US of A overvliegen. Want hier worden we helemaal niet vrolijk van.

Burger King doet namelijk een hele slechte poging om ‘hip’ en ‘urban’ over te komen. En als je een poging doet tot, geeft dat eigenlijk al aan dat je het dus niet bent. De voetballende straatschoffies, de lonkende tienerdames, de amicale Burger King-medewerker, het is het allemaal net niet. En als je dan ook nog afsluit met een zouteloze woordgrap, dan heeft De Bruine Beer een pakje Rennie nodig.

Toen ik deze advertentie tegenkwam, was ik meteen geïnteresseerd. Getriggerd door het beeld. En nieuwsgierig naar wat die twee verhalen mij wilden vertellen. Na ze allebei gelezen te hebben bleef ik toch enigszins met een gemengd gevoel zitten. Goed of niet? Uiteindelijk moest ik toch de conclusie trekken: nee, helaas.

Op zich is de boodschap van deze advertentie duidelijk. Naar mijn idee zit het hem in de uitvoering, en dan met name in de copy. Op de eerste plaats is het erg veel bodycopy, ondanks dat er twee keer hetzelfde staat. En gezien het feit dat de copy nogal essentieel is voor het idee, vraag ik me af of iedereen het wel gaat lezen en de boodschap meekrijgt.

Ten tweede wordt het verhaal twee keer verteld, maar krijgt het alleen een andere interpretatie door de heading die erboven staat. Naar mijn idee kan ook dat anders. Slimmer. Creatiever. Neem dit voorbeeld. 

Oké, het is een filmpje in plaats van print, maar toch. Het bewijst in ieder geval dat toveren met woorden (dus niet alleen een andere heading) het verhaal op een creatieve manier een hele andere lading en interpretatie kan geven. En of dat nu in print of tv is, maakt volgens mij niet zoveel uit. Of ga ik nu te kort door de bocht?

Wie heeft ‘m gezien, de ‘ooievaar en de gier’-commercial van Orange Babies? Een prachtig gemaakte commercial met een belangrijke boodschap over HIV. Vragend om hulp en steun. Altijd goed, zo’n goede zaak. Maar het helpt niet als-ie een beetje wollig qua boodschap verpakt is.

Zo helder als de commercial met de buiken was in 2008, zo wollig is deze commercial. Ondanks dat iedereen direct snapt dat de ooievaar voor leven staat en de gier voor de dood. En dat de ooievaar moet winnen in de strijd tegen HIV.

Maar waarom zo ingewikkeld gebracht? Waarom die overbodige metafoor? Waarom kan het gewoon niet zo helder, dicht op de huid en menselijk zijn als de ‘buiken-commercial’?

Soms vraag ik me af of bureaus niet alleen bezig zijn met een mooi filmpje maken. Even regisseurtje spelen, alles – of zo veel mogelijk – uit de kast halen, om dan tevreden achterover te gaan hangen, blij met het mooie resultaat. En de klant, die de beslissing neemt om ‘maar iets nieuws te doen’. Want we hebben die commercial met de buiken zelf al zo vaak gezien.

Dan wordt er soms vergeten dat de boodschap Jan en alleman moet pakken en dat het mensen moet activeren iets te doen aan het probleem. En dat het misschien een heel goed plan was om die ‘oude’ commercial te herhalen. Voor de herkenning, maar vooral om het op menselijke schaal belichten van het HIV-probleem, zodat het je echt raakt.

Wat de Bruine Beer betreft, mist deze commercial door het gebruik van de wollige metafoor, dat het menselijk is en blijft. Dat het een probleem is waarvan je het verdriet moet kunnen voelen als je kind geboren wordt met HIV onder de leden. Dat het je raakt.

En dat doet een toneelstukje van een ooievaar en een gier niet. Dat raakt me niet en doet geen recht aan het leed dat HIV nog dagelijks brengt in ontwikkelingslanden.

Soms voel je als Bruine Beer aan alles dat iets schijtwerk is. Maar je gedachten gestructureerd op papier krijgen, is een tweede. Dus om deze commercial door de mangel te kunnen halen beginnen we maar gewoon bij het begin.

De commercial opent met een shot van een duister gymzaaltje waarin iemand zich voorstelt. Alonzo Mourning schijnt de man te heten, en hij schijnt ook aardig te kunnen basketballen. Ik had nog nooit van hem gehoord, en ik gok vele kijkbuiskindertjes met mij. Tot zover is nog niet verklaard waarom we naar een commercial aan het kijken zijn met een basketballer. Want ik kan verklappen, voor de vlugge denkers onder ons, het is niet de nieuwe spot van Nike.

Hij vertelt ons dat AirMaster zijn prestaties verbetert. En dat zijn niet z’n schoenen! Nee, AirMaster is een speciaal tapijt van Desso dat ervoor zorgt dat er minder fijnstofdeeltjes in de lucht komen. Tot zover nog steeds geen verklaring voor de dunkende kerel in de commercial.

Maar dan komt het. De beste man schijnt astma te hebben. En als je astma hebt, zijn vliegende fijnstof deeltjes geen pretje natuurlijk. Maar aangezien je niet basketbalt op tapijt, staat Alonzo ineens in een huiselijke omgeving. Met een basketbal in zijn handen, dat dan weer wel.

Maar waarom een basketballer kiezen als spokesperson die al meer dan 2 jaar geleden gestopt is? Waarom iemand kiezen die alleen bekendheid geniet bij basketballiefhebbers? Waarom een Amerikaan in een commercial van een Nederlands bureau? Waarom is er niks te vinden over de astma van Alonzo Mourning, maar wel over zijn nierproblemen? Waarom niet duidelijker vertellen dat astmapatiënten vaak kiezen voor harde vloeren i.p.v. tapijt, maar dat dat nu niet meer nodig is dankzij Desso? Waarom een hele commercial gericht op astmapatiënten?

De vragen hangen nu als losse deeltjes te zweven in de lucht. Zoveel vragen dat zelfs De Witte Geit naar adem staat te happen. Maar ik ga de antwoorden niet eens afwachten, mijn oordeel is geveld: het stinkt.

Discovery Networks is gewend om entertainment te brengen waar mensen wat van kunnen leren, maar De Bruine Beer kan hen ook nog wel wat leren. Want met het lanceren van hun vrouwenzender TLC maken ze namelijk enkele denkfouten.

De filosofie achter de campagne van TLC is dat vrouwen samen televisiekijken onder het genot van een glas wijn. Met heel erg koffiedikkijken vind je daar de eerste denkfout: mannen drinken bier, vrouwen drinken wijn. Misschien is ‘denkfout’ overdreven, maar het is wel nogal generaliserend. Er zijn natuurlijk genoeg mannen die wijn drinken en vrouwen die bier drinken. Je kunt ook niet keihard stellen dat thee enkel een vrouwendrank is.

De eerste denkfout wordt vervolgd door de tweede. De spoof op Heineken, het gebruikmaken van het alom bekende font van het biermerk. Want als je even meedenkt met de dames van TLC en de eerste denkfout niet als fout ziet, dan spreekt de stijl die nu gebruikt is in de abri alleen mannen aan.

En daarop volgt de derde, grootste denkfout. Door de stijl van Heineken te ‘lenen’ voor je lancering, bouw je niet aan een eigen identiteit. De vlugge voorbijganger denkt veel eerder aan bier dan aan een nieuwe televisiezender. De keuze voor de spoof vertroebelt de boodschap.

Dit allemaal gezegd hebbende, neem ik weer een stapje terug. Want wellicht wordt deze one-off opgevolgd door een reeks uitingen die wel een eigen gezicht hebben en niet schaamteloos gebruikmaken van Neerlands bekendste biermerk.

Op tv verschijnt de laatste tijd een spot met de kreet Schuurmania. De commercial gaat niet over schuurmachines of houten blokhutten maar over het schoeisel uit de winkels van Schuurman Schoenen.

De reclame begint vrij aardig. Een vrouwelijke voiceover vertelt een algemeen verhaal over schoenen. De zin: “Omdat we er allemaal mee opstaan en mee naar bed gaan” is de enige rare gedachtekronkel uit de eerste 15 seconden van de spot. Maar na die 15 seconden breekt toch echt de pleuris uit.

Werkelijk uit het niets verschijnt er een olijke halve zool ten tonele die, met een schrale feestmuts op, de clown begint uit te hangen. Een bizar contrast met de voorgaande 15 seconden. En dat terwijl de sfeervolle achtergrondmuziek gewoon blijft doorlopen.

Terwijl de pay-off ‘Dat past me wel’ doet beloven dat Schuurman altijd het schoeisel vindt dat bij jou past, presenteren ze met deze commercial een paar schoenen bestaande uit een linker kaplaars en een rechter teenslipper.

Het mysterie is ontrafeld. De Witte Geit zat ernaast; het was geen tease-campagne van KWF Kankerbestrijding, maar de lancering van PostNL, de nieuwe naam van TNT Post. ‘Morgen is vandaag’ staat er nu semi-transparant over de oude poster met ‘morgen’ heen gedrukt. Ook staat er een advertentie in de krant.

De uitingen brachten nogal wat discussie op de redactievloer van Het Roze Olifantje. De Gouden Leeuw haakte sowieso meteen af en schoof de uiting richting De Paarse Krokodil. Maar de gelijkenis met de morgen-campagne van KWF vond de koudbloedige toch te miniem.

Het enige dier dat er wel schrijfvoer in zag was ik, De Bruine Beer. Want de heading lijkt te zinspelen op een snellere bezorging. Niet morgen je brief bezorgd, maar vandaag. Maar dat bedoelen ze niet bij PostNL. Ze hebben het over ‘innovaties’ als het sturen van een kaartje via internet. “De mogelijkheden van morgen bieden wij u al vandaag.” Een innovatie die eerder van gisteren is, in plaats van vandaag of morgen.

Naar mijn bescheiden mening is het niet echt slim om je als postbedrijf te profileren als innovatief. Zeker als er weinig bewijslast bezorgd wordt in de uitingen. En daarbij is het misschien ook wel teveel poeha voor een naamsverandering waarvan toch al iedereen wist dat ie er aan zat te komen.

PS: met dank aan John die ons de foto toestuurde van de abri en twitteraar @stefanverhaar voor de krantenfoto.

Rick torst al jaren een groot geheim met zich mee. Een geheim dat hij nog aan niemand heeft durven vertellen. Zijn ouders wisten het natuurlijk al lang, maar nu is het tijd om het zijn vrienden te zeggen. Rick verzamelt al zijn moed en zegt: “Jongens, ik moet jullie wat vertellen.”

De vraag van De Bruine Beer luidt: wat wil Rick aan zijn vrienden vertellen?
A. Dat hij zo homo is als Van Swieten.
B. Dat hij vroeger een vrouw was, luisterend naar de naam Ricolette.
C. Dat hij 5 jaar van zijn leven in de bak heeft gezeten.
D. Dat hij epilepsie heeft.

Hier is het antwoord:

Natuurlijk is epilepsie een serieuze aandoening waar je niet makkelijk over praat. Maar om het onderwerp zo gewichtig te maken is wat overdreven. De bedoeling is juist dat epilepsie bespreekbaar wordt, maar in de commercial lijkt het of er een taboe op heerst. De drempel om er openlijk over te praten wordt daardoor juist verhoogd. De gekunstelde reacties met verstopte communicatiespeerpunten maken het verhaal alleen nog maar erger.

Op mijn vorige post zijn veel verschillende reacties verschenen. Niet iedereen was het met me eens dat ik de Heineken-advertentie classificeerde als Bruine Beer. En dat hoeft natuurlijk ook niet. Toch houd ik reclameliefhebbers graag te vriend, en dus speel ik deze keer op zeker.

Afgelopen week kreeg ik een onverwacht telefoontje van een oude, beroemde dierenvriend van me: Flipper. Hij was ‘not amused’ en stotterde zelfs van boosheid. Via via was hij te weten gekomen dat het Dolfinarium een nieuwe commercial op de Nederlandse buis heeft gebracht.

Een reclamespot waarin niet zijn soortgenoten uit de show centraal staan, maar een ‘doorsnee’ Hollands gezin. Flipper vond het vinnenkrommend slecht en beloofde me een linkje te sturen met de commercial. Zo gezegd, zo gedaan.

Na het zien van het spotje moet ik Flip (alleen voor vrienden) helaas gelijk geven. De commercial mist een goed concept, een goed script en goede acteurs. Het overgeacteerde verhaaltje lijkt nep echt, en staat vol van de slechte shots, zoals een expressieloze zoon die zijn tekst opdreunt (op 0.02), een pshycho-creepy moeder (op 0.17) en een dik mislukte high-five tussen vader en dochter.

Kortom, ik krijg totaal geen zin om naar Harderwijk te gaan als ik deze commercial heb gezien. O ja, en ruim verdomme eerst die melk eens op voordat je gaat dagdromen!

Koninginnedag 2011 staat voor de deur, en dus zullen er deze week weer vele inhakers te bewonderen zijn in dagbladen, tijdschriften, reclameblokken en pop-up banners.

Vanochtend liep ik deze abri-uiting van Heineken tegen het lijf. En ondanks dat ik als doorgewinterde reclamebeer het concept goed begrijp, vraag ik me af of iedere voorbijganger deze poster direct snapt. Ik zeg snapt, omdat het gegeven van het afplakken van je gewenste kraamplekje wellicht alleen in Amsterdam bekend is.

Ik zeg direct, omdat de boodschap op de beplakte hand best lastig te lezen is als je op snelheid voorbij komt brommeren, fietsen, autorijden of segwayen. Conclusie: ik had op iets beters gehoopt van Heineken, zeker na alle lof rondom de bekroonde ‘social networks’-advertentie.

Etos lanceerde een tijdje terug een nieuwe commercial. Het concept in een notendop: Etos is niet duur, sterker nog, ze knokken continu voor lage prijzen. Vandaar dat de verkoopsters rondlopen met die praktische bokshandschoenen.

Voer voor de Bruine Beer dus, zoals je begrijpt. Maar onverwachts werd hem ook nog een toetje aangeboden. Concurrent Kruidvat voelde zich aangevallen door deze tik van Etos en besloot terug te slaan.

Middels een knap staaltje ‘níét van je eigen kracht uitgaan’, geeft Kruidvat in deze commercial een sneer naar Etos. Want Kruidvat hoeft natuurlijk niet te knokken voor lage prijzen. Die hebben ze allang! Natuurlijk!

De Bruine Beer is in dubio over welke commercial nou eigenlijk bruiner is. Maar ach, wat maakt het ook uit? Hij heeft weer lekker kunnen eten.

De Bruine Beer heeft het nog nooit zo bruin gescheten. En dat wil wat zeggen. Natuurlijk snapt hij dat het gekozen moment deze uiting helpt om op te vallen. En natuurlijk zullen door deze ‘ideale’ combinatie massa’s mensen zich geprikkeld voelen.

Inderdaad, was Fightstuff maar in Alphen aan den Rijn geweest, dan had iedereen het overleefd. Want zij weten hoe je dat doet, hoe je kogels kunt ontwijken die willekeurig worden afgevuurd, hoe je omgaat met de plotselinge stress wanneer je op je gewone winkeldag bruut overvallen wordt, hoe je niet door je hoofd was geschoten op het moment dat de loop erop gericht was. Als je maar een paar lessen had gehad bij Fightstuff, dan had je nu niet dood op de grond gelegen.

Er is zo’n ongeschreven regel, die aangeeft dat er een bepaalde tijdsduur moet zitten tussen een nieuwsfeit en het gebruik ervan. Dat heeft Fightstuff in ieder geval niet door. De juiste verhouding tussen ‘balls and brains’ is er nooit geweest en Fightstuff levert daar opnieuw het bewijs van. De Bruine Beer gaat nog een keer schijten, want dat moet hij chronisch van dit soort dingen.

Ilse DeLange – aantrekkelijke vrouw. Paarden - mooie beesten. Auto’s – spreken altijd tot de verbeelding. Europcar – prettig verhuurbedrijf. Commercial van Europcar – WTF!

De jongens van het reclamebureau hadden het best aardig bedacht. De ingrediënten zijn veelbelovend, maar het resultaat is bedroevend. Dat valt hen absoluut te verwijten. Ze hadden kunnen en moeten inzien dat het niet zou werken.

Het is een beetje als bouillon, spliterwten, frambozensaus, guacamole, pindarotsjes en stukjes paling samen in een pan op het vuur zetten en het na een tijdje zelfgemaakte erwtensoep noemen. Het zijn stuk voor stuk lekkere dingen, maar het matcht gewoon niet. Zo is het bij die commercial van Europcar ook gegaan.

Oké, ik zeg niet dat het gemakkelijk is om als kleine koekfamilie de strijd te winnen van grootmachten in de koekjesbusiness. En misschien is het ook wel een slimme strategie om te kiezen voor enigszins provocerende en absurde commercials. Als er dan een flink budget besteed wordt aan tv, doe dan iets waar men over gaat praten. Het is een gewaagde keuze, je naam proberen te vestigen met iets rebels.

Maar toch voelt het iets te veel als een trucje om op te vallen. Makkelijk scoren, zogezegd. Er is niet geprobeerd uit te gaan van de kracht van het product, maar er is gekozen voor een bizarre twist, passend bij de pay-off.

Op zich niks mis mee natuurlijk, maar de twist is op z’n zachtst gezegd onsmakelijk. En laat dat nou net een indruk zijn die je niet achter wilt laten bij de kijker van je commercial.